📍“Maar het duurt allemaal zo lang!” #7
Franse vertraging – je hoort het weleens van cliënten, en ik herken het zelf ook. De Franse aannemer, elektricien of gemeente die zomaar weken nodig heeft voor een simpel antwoord.
Elke twee weken neem ik je mee in een verhaal uit mijn praktijk. Geen droge regels of ingewikkelde procedures, maar de vragen, twijfels en bijzondere momenten die ik tegenkom bij mensen die hun leven in Frankrijk willen opbouwen. Schuif gezellig aan! 🥖✨
“Jacqueline, we wachten nu al drie weken op die offerte van de elektricien!”
Het was een wanhopige zucht aan de telefoon. Aan de lijn hing Frank, die samen met zijn partner een prachtig pand in de Dordogne had gekocht. In hun hoofd lag het schema al helemaal vast: in de lente verbouwen, voor de zomer open. Maar het Franse plattelandstempo werkte niet echt mee met hun strakke Nederlandse planning.
“Ik heb hem al twee keer gemaild, maar hij reageert gewoon niet. Moeten we een ander zoeken?”
In Nederland zijn we gewend aan actie-reactie: je stuurt een mail, krijgt snel een offerte, tekent digitaal en de week erop staat de steiger er. Gebeurt dat in Frankrijk niet, dan schieten we al snel in de stress. Maken ze misbruik van ons? Snappen ze het niet? Zitten ze niet op werk te wachten?
Herken je deze Franse vertraging? De meeste nieuwkomers in Frankrijk lopen er wel eens tegenaan, en de reactie is bijna altijd hetzelfde: irritatie, gevolgd door onbegrip.
Toen ik navraag deed bij de lokale elektricien, bleek er iets heel anders te spelen. De man had het niet ‘te druk’, en al helemaal geen hekel aan Nederlanders. Hij vond alleen dat hij Frank en zijn partner nog helemaal niet kende.
In Frankrijk draait zakendoen – of het nu gaat om de aannemer, de burgemeester of de dorpsbakker – niet om efficiëntie, maar om vertrouwen (RVO bevestigt dit beeld ook voor het Franse bedrijfsleven in het algemeen). Een mailtje met ‘Kunt u mij snel een prijs opgeven?’ wordt hier al snel als afstandelijk ervaren.
De sleutel tot beweging? Eerst de relatie bouwen.
Ik heb Frank geadviseerd om niet meer te mailen, maar even langs te gaan bij het bedrijfje in het dorp. Niet om te vragen waar de offerte bleef, maar om koffie te drinken, te vragen hoe het met zijn familie ging, en te vertellen over hun droom voor het pand.
Het resultaat? Drie dagen later lag de offerte op de mat. Met een vriendelijke krabbel onderaan.
Dit patroon zie ik voortdurend terugkomen. De heilige lunchpauze tussen twaalf en twee, waarin niemand haast maakt voor jouw dringende vraag. Het praatje aan de kassa van de supermarkt, waar de rij gewoon geduldig wacht tot het gesprek is afgelopen. Overal geldt dezelfde ongeschreven regel: eerst het praatje, dan pas de vraag.
Wat helpt tegen Franse vertraging
- Vervang mailen door ontmoeten – een kort gesprek in de dorpsstraat of een bezoekje doet tien keer meer dan vijf herinneringsmails
- Zie vertraging niet als afwijzing – een uitblijvend antwoord betekent zelden ‘nee’, meestal gewoon dat de relatie nog even moet rijpen
- Laat de strakke streefdatum los – ruimte in je planning geeft niet alleen jou rust, het maakt het contact met Franse vakmensen ook een stuk prettiger
☕ Aan de keukentafel denk ik vaak: emigreren naar Frankrijk is niet alleen verhuizen naar een ander land, het is ook verhuizen naar een ander ritme. Zodra je leert meebewegen met dat ritme, verandert frustratie langzaam in de charme van het Franse leven.
💬 En jij? Herken je dit gevoel van ongeduld, of heb jij de ‘Franse vertraging’ al eens meegemaakt?
Benieuwd naar meer van dit soort observaties over het dagelijks leven hier? Lees ook Frankrijk is prachtig, maar die Fransen! (en vice versa).
Tot over twee weken, aan de digitale keukentafel.
Liefs, Jacqueline
