📍Bang voor de taal? Dit hielp haar de stap te zetten #3

Elke twee weken neem ik je mee in een verhaal uit mijn praktijk. Geen droge regels of ingewikkelde procedures, maar de vragen, twijfels en bijzondere momenten die ik tegenkom bij mensen die hun leven in Frankrijk willen opbouwen. Schuif gezellig aan! 🥖✨

Bang voor de taal, terwijl je partner allang klaar lijkt voor de volgende stap? Dan is dit verhaal misschien wel heel herkenbaar.

“Hij is er al helemaal klaar voor. Ik… ik weet het nog niet.”

Dat zei ze, aan de andere kant van de video-call.
Terwijl haar man naast haar knikte.
Hij had het huis al drie keer virtueel doorlopen.
Zij zei niets.
Ik vroeg door.
Niet naar het huis.
Niet naar de planning.
Maar naar wat er achter die stilte zat.
“Ik ben niet bang voor Frankrijk,” zei ze uiteindelijk. “Ik ben bang voor de taal.”

Een andere angst dan je zou denken

Niet voor de grammatica.
Niet voor de vervoegingen.
Daar kun je op studeren.
Ze was bang voor het moment bij de dokter, waarop de woorden er niet waren. 🩺
Bang voor het gesprek met een nieuwe buurvrouw, waarin ze zichzelf niet kon zijn.
Bang om, na een leven lang jezelf goed kunnen uitdrukken, ineens weer te moeten wijzen en gebaren als een kind.

Dat is een heel andere angst dan “ik weet het nog niet zo zeker”.

En het is een angst die ik vaker tegenkom dan je zou denken:

• Kan ik mezelf nog wel uitleggen bij de dokter?
• Versta ik straks mijn eigen buren?
• Durf ik nog een grapje te maken, in een taal die niet de mijne is?
• Wat als ik het net niet begrijp, op het verkeerde moment?

Vaak verstopt achter een vage twijfel. Want “ik ben bang voor de taal” is nu eenmaal moeilijker hardop te zeggen dan “ik weet het nog niet”.

Mijn eigen ervaring

Ik ken dat gevoel.
Ik heb een toeristische opleiding gevolgd, en liep stage in Frankrijk. Ik had het mooiste kasteel uitgezocht dat ik kon vinden, en gewoon geschreven of ik er stage mocht lopen. Zomaar. 🏰
Die stage was alweer veertig – kuch – jaar geleden. Toen wist ik nog niet dat ik er ooit definitief zou blijven wonen. Dat gebeurde pas twintig jaar later. 😅
Mijn Frans was toen… laten we zeggen, functioneel. Genoeg om een broodje te bestellen. Niet genoeg om mezelf te zijn.
Ik weet nog hoe het voelde om een gesprek te missen omdat het te snel ging. Om te knikken bij dingen die ik niet volledig begreep. Om ’s avonds doodmoe te zijn, niet van het werk, maar van de taal alleen al.
Dat gevoel gaat over. Maar het duurt langer dan je zou willen, en niemand vertelt je dat vooraf.

Wat we samen deden

Geen quick fix. Wel een plan.
Een taalcursus, gericht op precies de situaties waar ze zich zorgen om maakte: de huisarts, de apotheek, een eerste kennismaking met de buren.
Voor sommige klanten is dat een app als Duolingo om de basis op te bouwen. Al is dat op zichzelf niet genoeg. Het helpt vooral in combinatie met écht oefenen: een gesprek, een telefoontje, een bezoek aan de bakker.
Een lijstje met vaste zinnen, zodat ze altijd iets terug kon zeggen, ook op een lastig moment.
En de afspraak om de komende maanden extra ruimte te maken om te oefenen. Zonder de druk om meteen vloeiend te zijn.

Een paar weken later kreeg ik een berichtje.
Niet dat ze al verhuisd waren (Dat traject duurt al snel een half jaar of langer.)
Maar wel dit:

“Ik durf het nu wel.” 💛

Niet omdat ze ineens vloeiend Frans sprak.

Maar omdat de angst een naam had gekregen. En een plan.

☕ Aan de keukentafel…

Soms is het niet het huis, de administratie of de afstand tot familie die mensen tegenhoudt. Het is iets stillers. Iets wat nog niet hardop is uitgesproken. En dat is niets om je voor te schamen. Het is vaak precies het gesprek dat het verschil maakt.

Dat is waarom ik doe wat ik doe. 💛

💬 En jij?

Heb jij ook wel eens die angst gehad? Niet voor het land, maar voor de taal?

Ik lees graag jouw verhaal hieronder, of beantwoord met plezier je vraag.

Tot over twee weken, aan de digitale keukentafel.

Liefs,

Jacqueline