Elke twee weken neem ik je mee in een verhaal uit mijn praktijk. Geen droge regels of ingewikkelde procedures, maar de vragen, twijfels en bijzondere momenten die ik tegenkom bij mensen die hun leven in Frankrijk willen opbouwen. Schuif gezellig aan! ☕

“Mis je Nederland niet vreselijk?”

De bekende vraag als je in het buitenland woont. Meestal met een blik alsof het antwoord alleen maar “ja, verschrikkelijk” kan zijn. Alsof er iets mis met je is als het antwoord “nee, valt eigenlijk wel mee” is.

Er rust een raar taboe op heimwee. Vooral als je in je eigen gedroomde paradijs woont.

Je hebt er jaren van gedroomd. Gepland, gespaard, spullen ingepakt, afscheid genomen. En dan zit je daar: het uitzicht, de rust, precies zoals op de foto’s die je jarenlang bewaarde. Iedereen in Nederland zegt: “Wat zit jij daar heerlijk.” En dat is ook zo. Je Instagram staat vol – prachtige zonsondergangen, een glas wijn op het terras, dat ene plaatje met de lavendel op de achtergrond. Iedereen is jaloers. Maar soms, ’s avonds, valt er een stilte die je niet had verwacht.

Mag je dat dan nog wel hardop zeggen?

Eerlijk? Natuurlijk mag dat. Sterker nog: je moet het júist hardop zeggen. Want heimwee die je wegstopt, wordt alleen maar zwaarder. Als ik voor mezelf spreek zeg ik: Het valt reuze mee. Ik denk af en toe aan een broodje paling. Of een bitterbal, warm, met te veel mosterd erop. Oliebollen bak ik gewoon zelf met oud en nieuw. En zelfs in juli als ik er in zin heb – dat scheelt al een hoop heimwee. Soms mis ik gewoon even een bakkie doen met een vriendin, zomaar tussendoor. Of lekker winkelen, zonder dat er een halve dagreis aan te pas komt. Ik mis vooral kleine dingen. Nooit het hele land.
Maar bij mijn partner met wie ik destijds de B&B runde, lag dat anders.
Vooral in de winter, als de camping verlaten was en de vakantiehuisjes leeg stonden en er weken achter elkaar geen gasten waren, werd het stil. Geen Nederlands om je heen. Geen mensen die toevallig even binnenwippen voor een kop koffie. Alleen jij, het lege terrein, en de regen tegen de ramen. De zomerdrukte die alles had verdoezeld, was dan allang voorbij – en precies dan kwam het gemis naar boven.

Zijn oplossing was even simpel als effectief: in de auto stappen, een paar dagen naar Nederland, iedereen weer even zien. En dan terug. “Met gierende banden,” zei hij daar zelf altijd bij. Alsof Frankrijk hem na drie dagen alweer stond te roepen.

Wat ook hielp: één keer per maand afspreken met andere Nederlanders. Om de beurt koken, en na het eten een spelletje – van ganzenbord tot Ik Hou Van Holland, hoe flauw ook. Even geen Frans hoeven praten, even iemand die zonder uitleg snapt waar je het over hebt.

Wat me opvalt bij klanten: heimwee ziet er bij iedereen anders uit. De één mist een gerecht. De ander mist het geluid van zijn moedertaal om zich heen. Weer een ander mist vooral het vanzelfsprekende – dat iemand gewoon “even” langskomt, zonder dat je er een dag voor moet plannen.

Een klant vertelde me een tijd geleden dat het bij haar vooral gebeurde rond de verjaardag van haar moeder. Videobellen deed ze elk jaar trouw – taartje erbij, kaarsjes aan, iedereen zingend voor het scherm. Maar het gemis zat ‘m juist in wat er niet gebeurde: niet even binnenlopen, niet samen de taart bakken, geen knuffel, niet gewoon aanschuiven. “Ik vier het feest via een scherm,” zei ze, “en dan voel ik pas echt hoe ver weg ik zit.” Geen dramatisch moment. Gewoon, één keer per jaar, een scherpe steek tussen alle vrolijkheid door.

De eerste weken na je verhuizing merk je er trouwens weinig van. Alles is nieuw, een avontuur, je draait op adrenaline. Pas later, ergens tussen de dozen die eindelijk zijn uitgepakt en de eerste doodgewone dinsdagmiddag, sluipt het gemis soms opeens naar binnen. Zonder aanleiding. Zomaar, tussen twee bezigheden door.

Wat vaak meespeelt:

de wintermaanden, als het sociale leven en de gastentoestroom stilvallen
het gemis van spontaniteit – iemand die “even” langskomt bestaat hier minder
simpele dingen: een broodje, een winkel, een taal die je niet hoeft te vertalen in je hoofd
het contrast tussen hoe je leven eruitziet op foto’s, en hoe een gewone avond aanvoelt

☕ Aan de keukentafel denk ik vaak: heimwee is geen teken dat je de verkeerde keuze hebt gemaakt. Het betekent alleen dat je mens bent, en dat afscheid nemen van je oude leven tijd kost – ook als het nieuwe leven precies is wat je wilde. Frankrijk is voor mij thuis. Dat is denk ik ook precies het punt: wat ik mis, is niet ‘thuis’ – dat ben ik hier allang. Het zijn losse dingen die nog aan het oude leven kleven. Een broodje, een taal, een vriendin voor de koffie. Wat vaak helpt: er niet omheen draaien, gewoon benoemen wat er is, en er (samen) iets op verzinnen.

💬 En jij? Wat mis je het meest – of verwachtte je heimwee, en viel het juist mee?

Tot over twee weken, aan de digitale keukentafel.

Liefs, Jacqueline